BIO BEBE

Κρίσεις θυμού και ξεσπάσματα για δίχρονα, τρίχρονα και τους γονείς τους

Συντάκτης: Κέλλυ Σώκου 

Κάθομαι στον καναπέ κρατώντας μια πάνα-βρακάκι, μιας και τα βαμβακερά πνίγηκαν όλα σε κάποια από τις λιμνούλες που φύτρωσαν τον τελευταίο καιρό στο πάτωμα του σπιτιού μας, και της ζητάω να έρθει κοντά μου να τη φορέσει. Με αγνοεί. Έχει να βάλει το μωρό της για ύπνο… Είναι μικρή, τραβάνε την προσοχή της διάφορα πράγματα τριγύρω, μεταφράζω. Η ώρα όμως περνάει, πρέπει να ετοιμαστώ για το γραφείο, την προσοχή της τραβάνε όλα τα πράγματα τριγύρω εκτός από μένα, αρχίζω να χάνω την υπομονή μου. Της το ζητάω ξανά, με πιο επιτακτικό τόνο. Όχι μία ούτε δύο φορές. Τίποτε. Αποφασίζει επιτέλους να πάρει θέση απέναντί μου. Επιτέλους επικοινωνήσαμε, μεταφράζω. Στέκεται ευθυτενής, περήφανη και ξεβράκωτη στο ένα μέτρο από τον καναπέ και βγάζει από το στόμα της ένα ολόσωστο, συνειδητοποιημένο και ήρεμο «όχι». Επαναλαμβάνω το αίτημα. Επαναλαμβάνει το «όχι», σχεδόν ατάραχη. Τρεις φορές. Με κοιτάει σαν να με ρωτάει πόσο το εννοώ. Προσπαθώ να την κοιτάξω άγρια. Θυμίζουμε μονομάχους έτοιμους να διασταυρώσουν τα ξίφη τους. Και τότε το βλέπω ξεκάθαρα. Δεν πρόκειται για κάποια ελλειμματική λόγω ηλικίας προσοχή. Ούτε για την ανάγκη της να χορέψει χωρίς βρακί, επειδή ζεσταίνεται. Πρόκειται απλώς για την ανάγκη της να πει «όχι». Με τις πράξεις, κι αφού δεν το καταλαβαίνω, με τις λέξεις. Και θέλει να το πει στον άνθρωπο από τον οποίο έχει τη μεγαλύτερη εξάρτηση: τη μαμά της.

Τι σημαίνει «πρώτη εφηβεία»;

Κάπως έτσι θυμάμαι την ηλικία των 2 ετών της κόρης μου, με μια διαρκή άρνηση, που έμοιαζε να σε αγνοεί και να σε ειρωνεύεται συνάμα. Διαβάζοντας όμως σχετικά, έμαθα πως τα παιδιά στην ηλικία των 2-3 ετών περνούν από ένα στάδιο έντονων αλλαγών που προκαλεί εκρήξεις θυμού και μεγάλη αναστάτωση στη συμπεριφορά. Μάλιστα, σύμφωνα με έρευνα επιστημόνων του νοσοκομείου τοης Ουάσιγκτον, το ποσοστό των παιδιών που έχουν εκρήξεις θυμού σε ηλικία 18-24 μηνών είναι 87% και 91% στις ηλικίες 30-36 μηνών. Μετά το ποσοτό πέφτει στο 59%! Αν λοιπόν το μωρό σας, που δεν είναι πλέον πολύ μωρό, αρχίζει να αντιδρά έντονα σε ό,τι υποδεικνύετε, να τσιρίζει και να ξεσπάει σε κλάματα με ασήμαντες αφορμές, καλώς ήρθατε στα terrible twos! Ο όρος «τρομερά δύο» επινοήθηκε από αμερικανούς επιστήμονες για να αποδώσει την εκρηκτική συμπεριφορά αυτής της ηλικίας, σύντομα όμως αντικαταστάθηκε από τον πιο ήπιο «πρώτη εφηβεία», επειδή οι αντιδράσεις του παιδιού μοιάζουν με αυτές ενός εφήβου.

Πώς εκδηλώνεται και πώς ερμηνεύεται;

Καταρχάς τα παιδιά σε αυτή την ηλικία δεν είναι μωρά, μπορούν πλέον να κινούνται αυτόνομα και να μιλάνε. Άρα γιατί να μην δοκιμάσουν τα όριά τους; Θα παρατηρήσετε πως συχνά τρέχουν μακριά, όταν τα φωνάζετε και απαντάνε με «όχι» ακόμη και σε πράγματα που μπορεί να θέλουν. Γιατί το κάνουν αυτό; Επειδή μπορούν! Είναι το νέο τους παιχνίδι. Ταυτόχρονα θέλουν να εξερευνήσουν τον κόσμο όλο. Αφού όμως δεν συνειδητοποιούν τους κινδύνους, οι γονείς πρέπει να τα επιτηρούν. Οι διαρκείς απαγορεύσεις τους, σε συνδυασμό με το δικαιολογημένο άγχος τους, έρχονται σε σύγκρουση με όσα θέλει και νιώθει ότι μπορεί να ανακαλύψει το παιδί και προκαλούν τεράστιο εκνευρισμό και στις δύο πλευρές. Και καθώς τα μικρά βλέπουν τους γονείς τους να αντιδρούν όλο και πιο… απαγορευτικά, εκείνα συνεχίζουν να δοκιμάζουν τα όριά τους. Αλήθεια, εννοούν όσα λένε; Θα αλλάξουν γνώμη αν κλάψω γοερά; Και αφού τελικά θα τους κάνω να αλλάξουν γνώμη και μου δώσουν μπισκότο, γιατί δεν μπορώ να τους πείσω για όλα; Γιατί δεν μπορώ να κάνω μόνο μου ό,τι θέλω; Το παιδί συνειδητοποιεί ότι δεν είναι πραγματικά ανεξάρτητο και ότι η μαμά θα συνεχίσει να του λέει τι να κάνει και πώς. Αυτό το θυμώνει και το οδηγεί σε ξεσπάσματα. Συμβαίνει και σε μεγαλύτερες ηλικίες, όχι;

Πώς να την αντιμετωπίσετε

Καταρχάς ψυχραιμία. Οι ειδικοί συμβουλεύουν πως η καλύτερη αντιμετώπιση είναι αυτή που έχουμε απέναντι σε μια μπόρα που περιμένουμε να περάσει. Άλλοτε μια αγκαλιά ή κάτι για να του τραβήξει την προσοχή και να ξεχαστεί, μπορεί να βοηθήσουν. Άλλοτε όχι. Σε κάθε περίπτωση ο γονιός δεν πρέπει να δείξει εξαγριωμένος. Βεβαιωθείτε ότι το παιδί είναι ασφαλές και αποχωρήστε από το οπτικό του πεδίο μέχρι να ηρεμήσει. Αν δεν έχει θεατές, θα το ξεπεράσει ευκολότερα. Η τιμωρία πάλι, δεν έχει κανένα νόημα, διότι τα παιδιά σε αυτή την ηλικία δεν την καταλαβαίνουν. Και πάντα να θυμάστε ότι η κούραση, η νύστα και η πείνα εκνευρίζουν ούτως ή άλλως ένα μικρό παιδί. Συνεχίστε να σέβεστε το πρόγραμμά του για φαγητό, ύπνο και ξεκούραση συγκεκριμένες ώρες, για να προλάβετε τυχόν έντονα ξεσπάσματα. Το ότι περπατάει και μιλάει δεν το καθιστά αυτόματα συνεννοήσιμο. Χρειάζεται κι άλλος χρόνος. Απολαύστε απλώς το… μωρό σας!

Back to list