BIO BEBE

Η ψυχολογία του… πιάτου

Ξέρετε ότι υπάρχουν μωρά που αρνούνται να φάνε όταν τα ταΐζει συγκεκριμένο πρόσωπο; Παιδάκια που τους προκαλούν αηδία οι πολύ μαλακές τροφές ή που δεν τους αρέσει τίποτα με πράσινο ή κόκκινο χρώμα; Παιδιά που δεν έχουν όρεξη ούτε για φαγητό αλλά ούτε για παιχνίδι; Τι από αυτά μπορεί να αποτελεί διατροφική διαταραχή και τι πρέπει να κάνουμε σε περίπτωση που τέτοια συμπτώματα επιμένουν σε χρόνο και ένταση;

Μικρή κατανάλωση τροφής, μεγάλη κατανάλωση τροφής, ή ιδιόρρυθμη κατανάλωση τροφής (περιορισμένες τροφές, σε περίεργες ώρες, από συγκεκριμένους ανθρώπους, με ιδιαίτερο τρόπο). Αυτά θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει διατροφικά προβλήματα στη βρεφική και παιδική ηλικία. Η διατροφή, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι πολύ σημαντική λειτουργία, καθώς τα μωρά, μέσω των γευμάτων, αντιλαμβάνονται για πρώτη φορά δικές τους ικανότητες, ενώ το τάισμα είναι η αναγωγή στην πράξη της σχέσης αγάπης ανάμεσα σε παιδί και μητέρα. Η σχέση αυτή προκαλεί μεγάλο στρες στις μαμάδες, η σκέψη των οποίων πολλές φορές μονοπωλείται από το ερώτημα “έφαγε αρκετά”;

Δεν θέλω, μαμά

Κάθε μωρό έχει τις δικές του συνήθειες, εντελώς διαφορετικές από όλα τα άλλα. Οι γενικεύσεις και οι κανόνες των οδηγιών και των εγχειριδίων, που αφορούν τον τρόπο και τον χρόνο του ταΐσματος, κάνουν τα πράγματα πιο δύσκολα. Η φύση και η ευελιξία έρχονται σε δεύτερη μοίρα με αποτέλεσμα συχνά να ταΐζουμε το παιδί μας όταν πρέπει και όχι όταν αυτό δείχνει να θέλει. Αν δώσουμε στη φύση το προβάδισμα σε σχέση με τους κανόνες και τα εγχειρίδια, κι αν υπάρχει η απαραίτητη ευελιξία στον τρόπο και στον χρόνο του ταΐσματος, συνήθως όλα πηγαίνουν κατ’ ευχήν. Διότι πολύ συχνά το άγχος της μαμάς είναι αυτό που εντείνει το πρόβλημα. Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες το μωρό αρνείται την τροφή από τη μαμά του, ενώ με τη γιαγιά ή τον μπαμπά τα πηγαίνει περίφημα. Αυτό μπορεί να συμβαίνει γιατί η μαμά είναι υπεραπασχολημένη με τη δουλειά της, ή μπορεί να είχε η ίδια διατροφικές διαταραχές στην παιδική ηλικία.

Ένα 30% των μητέρων με βρέφη αναφέρει δυσκολίες διατροφής. Άλλα μωρά είναι λιτοδίαιτα, άλλα καθυστερούν να συνηθίσουν τη στερεή τροφή. Μερικές φορές, όμως, η άρνηση τροφής σχετίζεται και με άλλες ψυχολογικές δυσκολίες, όπως το άγχος του αποχωρισμού ή η ανάγκη ενός παιδιού να αυτονομηθεί πρώιμα από το γονεϊκό έλεγχο. Μερικά παιδιά αντιδρούν στην όψη κάποιων φαγητών. Άλλα αρνούνται με ένταση τροφές με συγκεκριμένη υφή (μαλακή, συγκεκριμένου χρώματος), ή συγκεκριμένη μυρωδιά.

Πάχυνα;

Η ψυχογενής ανορεξία είναι μια διαταραχή που σπάνια εκδηλώνεται πριν από την εφηβεία. Η έξαρσή της είναι στα 15-19 χρόνια, αλλά οι μελέτες δείχνουν μια αυξανόμενη καθοδική τάση σε ηλικίες γύρω στα 13, αλλά και στα 10 ή 9! Χονδρικά μπορούμε να πούμε ότι η ψυχογενής ανορεξία τυπικά συνδέεται με τη μετάβαση από την παιδική ηλικία στην εφηβεία, ενώ η βουλιμία αντανακλά τη μετάβαση από την εφηβεία στην ενήλικη ζωή. Η πλειονότητα των περιπτώσεων αφορά κορίτσια, και είναι συχνό να ξεκινάει μετά από μια περίοδο φυσιολογικής δίαιτας, η οποία όμως… διαιωνίζεται. Τα άτομα που πάσχουν από τέτοιου τύπου ανορεξία είναι υπάκουα, με ελάχιστα ή καθόλου εκπαιδευτικά προβλήματα, με πιθανά προβλήματα διατροφής στην παιδική ηλικία. Η ανορεξία μαστίζει πολλούς έφηβους που ασχολούνται με το μόντελινγκ, τον πρωταθλητισμό, την ενόργανη γυμναστική και το μπαλέτο.  Τα συμπτώματα ενός ασθενούς είναι πολλά: διαρκής ενασχόληση με θερμίδες και έλεγχος του βάρους, μοίρασμα της τροφής στο πιάτο σε πολύ μικρά κομματάκια, προετοιμασία ή αγορά φαγητών και γλυκών με σκοπό να προσφερθούν σε άλλους, άρνηση να καθίσει στο τραπέζι με άλλους, υπερβολική γυμναστική, σωματοδυσμορφοβία (παραληρηματική ιδέα ότι το σώμα του είναι παχύ, ενώ είναι υπερβολικά αδύνατο).

Back to list